Υπάρχει όριο ηλικίας για να φορέσει κάποιος αγωνιστική φόρμα και να συμμετάσχει σε ένα trackday; Όπως απέδειξε πρόσφατα ένας θρυλικός αγωνιζόμενος του Eλληνικού Mοτοκρός στην πίστα των Σερρών, η ηλικία είναι μόνο ένας αριθμός.

του Άκη Τεμπερίδη 

Φωτογραφία: Σπύρος Πατμανίδης, Plamen Kodrov

Είχαμε μία ιδέα με τον Δημήτρη Διατσίδη εδώ και καιρό: να βάλουμε τον θρυλικό πρωταθλητή μοτοκρός και αγαπημένο, σαν μεγάλο μας αδερφό, Χρήστο Αραμπατζή, να οδηγήσει στην πίστα των Σερρών. Για πρώτη φορά στη ζωή του. Να του δανείσουμε κράνος τελευταίας γενιάς, δερμάτινη φόρμα, μπότες και γάντια και να τον αφήσουμε να βρει τα δικά του όρια στη σέλα μίας μοντέρνας μοτοσυκλέτας. Όχι τόσο για να δούμε τι χρόνο θα κάνει ή πόσο συχνά θα ξύνει τα γόνατά του στην άσφαλτο, αλλά για να καταλάβουμε κι εμείς αν ένα trackday πρέπει να θέτει όρια ηλικίας, ή αλλιώς, αν είναι ασφαλής δραστηριότητα για ένα συνταξιούχο στα πρόθυρα των ογδόντα. Βέβαια, στην προκειμένη περίπτωση δεν μιλάμε για οποιονδήποτε αναβάτη, αλλά για έναν από τους πιονέρους του ελληνικού MX. Ένα ζωντανό Θρύλο των αγώνων μοτοσυκλέτας της χώρας μας. 

Ο Χρήστος Αραμπατζής εντυπωσίασε την δεκαετία του '70 στο Μότοκρος

Το όλο εγχείρημα, λοιπόν, είχε και άλλη αξία: θα φαινόταν το ταλέντο ενός χωμάτινου αναβάτη της δεκαετίας του ’70 στην άσφαλτο μίας σύγχρονης πίστας, μισό αιώνα αργότερα; Μπορεί να έχουν ενδιαφέρον όλα αυτά, αλλά η πρόθεσή μας με τον Δημήτρη ήταν άλλη. Να δώσουμε χαρά σε έναν δικό μας άνθρωπο, που δεν έχει βγάλει ποτέ από τη ζωή του τη μοτοσυκλέτα, καθώς οδηγεί καθημερινά μηχανάκι, ενώ παρακολουθεί συστηματικά MotoGP και WorldSBK. Μάλιστα, μετά την εμπειρία του στις Σέρρες, έχει βαλθεί να αγοράσει μεταχειρισμένο CBR600R και να το έχει μόνιμα στην πίστα για ημιαγωνιστική χρήση. Θα το κάνουμε κι αυτό και μάλιστα παρέα…

Ο Χρήστος Αραμπατζής εξηγεί στον “δάσκαλο” Χάτη Ληξουριωτάτο και στον Άκη Τεμπερίδη το που φρενάρει στην πρώτη στροφή της πίστας.

Όμως ας πάμε πίσω στα στα Extreme Trackdays του Σωτήρη Ζαφειρόπουλου που διοργανώθηκαν στις αρχές Μαΐου, τα οποία εξελίχθηκαν σε μία μικρή γιορτή της μοτοσυκλέτας, με γκριζομάλληδες αγωνιζόμενους να ξαναβρίσκονται μετά από χρόνια και να μεταφέρουν σε όλους μας ένα μήνυμα αισιοδοξίας, κυρίως χάρη στην έκτακτη συμμετοχή του Χρήστου. Φανταστείτε, έναν πέντε φορές Πρωταθλητή Ελλάδας από το 1974 έως το 1980 (3 χρονιές στα 125 κ.εκ. και από μία στα 250 και στα 500 κ.εκ.) να μαθαίνει αγωνιστική οδήγηση σε κλειστή πίστα. Την οργάνωση είχε αναλάβει ο Διατσίδης με τον δικό του αποτελεσματικό τρόπο. Βρήκε μοτοσυκλέτα και μάλιστα κουκλάρα, μία MV Agusta Brutale 800. Την έφερε από την Αθήνα φορτωμένη στο βανάκι του Νίκου Περιστερά, ο οποίος είναι το μόνιμο βουλκανιζατέρ των Ελληνικών trackdays. Ο Σωτήρης Ζαφειρόπουλος, σε ρόλο οικοδεσπότη, δεν πρόσφερε μόνο τη συμμετοχή στο σερραϊκό trackday, αλλά εξασφάλισε και τον απαραίτητο ρουχισμό. Και το σημαντικότερο; Ανέθεσε στον πλοηγό του και παλιό αγωνιζόμενο Χάρη Ληξουριωτάτο, τον ρόλο track buddy και εκπαιδευτή του Χρήστου Αραμπατζή. Το Moto Market του Σταμάτη Δημητριάδη πρόσφερε ένα αγωνιστικό κράνος και η Cosmote TV έστειλε τηλεοπτικό συνεργείο στις Σέρρες για την κάλυψη του γεγονότος. Τέλος, οι άνθρωποι της πίστας ετοίμασαν ένα συμβολικό βραβείο για τον Χρήστο και έτσι ένα ανοιξιάτικο Σάββατο βρεθήκαμε όλοι στην αγαπημένη μας πόλη, όπως παλιά. Από την παρέα δεν έλειψε ο παλιός “πιστάρχης” των Σερρών, Τάσος Χανλίογλου, φανερά συγκινημένος.

Τι χρόνο έκανα παιδιά;  

Ο Αραμπατζής, αφού φόρεσε φόρμα, μπότες και γάντια και πήρε ένα πρώτο μάθημα ιδανικών γραμμών πάνω σε ένα σχεδιάγραμμα της πίστας, άρχισε να περιεργάζεται την τρικύλινδρη μοτοσυκλέτα με τους 110 ίππους. Αφού του δείξαμε και κάποιες λειτουργίες στην ψηφιακή οθόνη, κούμπωσε την πρώτη στην pitlane και βγήκε στην ευθεία για πρώτη του φορά. Με εφηβικό ενθουσιασμό μεν, σοβαρότητα Πρωταθλητή δε. Επιταχύνοντας, τον είδα να πατάει και να σηκώνεται στιγμιαία όρθιος στα μασπιέ, κοπιάροντας την κλασική κίνηση όλων των αναβατών MotoGP, ώστε να στρώσει καλύτερα η φόρμα πάνω στο σώμα. Στα επόμενα είκοσι λεπτά τον είδαμε να γυρίζει μετρημένα αλλά σταθερά πίσω από τον Ληξουριωτάτο, ο οποίος ανέβαζε ρυθμό γύρο με τον γύρο.

Ο Χάρης Ληξουριωτάτος στάθηκε πολύτιμος σύμβουλος για την πρώτη φορά του Χρήστου Αραμπατζή σε ασφάλτινη πίστα.

Μετά το πρώτο αναγνωριστικό εικοσάλεπτο, ο Θεσσαλονικιός αναβάτης επέστρεψε, έβγαλε το κράνος και όπως ήταν ιδρωμένος και κατακόκκινος, μας ρώτησε: “τι χρόνο έκανα παιδιά”; Δεν έχει καμία αξία, αλλά είχε γυρίσει κοντά στο 1:51”, παρότι δεν είχε καμία προηγούμενη εμπειρία σε πίστα. Μάλιστα, στην Κ5 η δεξιά μπότα του έβρισκε στην άσφαλτο, καθώς πατούσε με το πίσω μέρος του πέλματος στο μασπιέ, όπως στο μοτοκρός. Όμως ποτέ δεν είναι αργά να μάθει κανείς, ανεξάρτητα από ηλικία και μοτοσυκλετιστική εμπειρία. Και κάθε γύρος στην πίστα είναι πάντα ένα μεγάλο μάθημα, ακόμη και αν οδηγείς δεκαετίες στους δρόμους. Αυτή εξάλλου είναι η όλη αξία ενός trackday. 

Το αξιοσημείωτο είναι ότι ο Αραμπατζής δε σταμάτησε στο πρώτο εικοσάλεπτο, όπως θα περίμενε κάποιος από έναν baby boomer γεννημένο το 1949. Έκανε τρία εικοσάλεπτα την ίδια μέρα, πάντα με πλοηγό τον Ληξουριωτάτο και κατέβηκε στο 1:48” με απόλυτη ασφάλεια. Ο χρόνος αυτός μπορεί να μην συγκρίνεται με ενός μόνιμου θαμώνα των Εxtreme Τrackdays, αλλά είναι αξιοπρεπέστατος, όχι μόνο για έναν 77χρονο που μπήκε για πρώτη φορά στις Σέρρες, αλλά για οποιονδήποτε έμπειρο αναβάτη superbike με μισό αιώνα μικρότερη ηλικία από τον Χρήστο. Πόσο μάλλον όταν η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα δεν είναι φτιαγμένη για πίστα αλλά μία cafè racer χωρίς φέρινγκ, με κοντό μεταξόνιο που την καθιστά νευρική στα εσάκια και όχι ό,τι καλύτερο στην ευθεία των Σερρών με μόλις 210+ χλμ./ώρα.

«Δεν ήθελα να αποδείξω τίποτα παραπάνω από το ότι προσπάθησα να βελτιωθώ και ότι δεν ήρθα για μία απλή βόλτα και να φύγω», είπε στο τέλος ο ευγενής μοτοκρόσερ μίας γενιάς που γέμιζε με χιλιάδες κόσμο τις χωμάτινες πίστες της εποχής του. «Οδήγησα σοβαρά όσο μπορούσα και η εμπειρία μου άνοιξε την όρεξη να ασχοληθώ παραπάνω. Ήταν όλα θαυμάσια και σας ευχαριστώ όλους γι’ αυτό, μου δώσατε μεγάλη χαρά».

Το σημαντικότερο είναι ακριβώς αυτό: το σπινθηροβόλο βλέμμα μέσα από τη ζελατίνα, τα κατακόκκινα μάγουλα από την αδρεναλίνη, η βρεγμένη από τον ιδρώτα φόρμα, αλλά κυρίως η χαρά και η εφηβική ενέργεια που πήρε αυτός ο υπέροχος 77χρονος εκείνη τη μέρα στις Σέρρες, η οποία του έχει ήδη ανοίξει την όρεξη για περισσότερα trackdays. Μόνο που μέσα στον ενθουσιασμό του να κάνει περισσότερους γύρους, ο Αραμπατζής ξέχασε να πιει νερό όλη μέρα και το ίδιο βράδυ το πλήρωσε αυτό με δυσβάσταχτες κράμπες που δεν του επέτρεψαν να επιστρέψει στη δράση την Κυριακή. Είμαι σίγουρος ότι θα έσπαγε το φράγμα του 1:45” την επόμενη μέρα, αλλά έχουμε trackdays μπροστά μας γι’ αυτό και όχι μόνο. 

Κάθι Γουέλς, Χρήστος Αραμπατζής, Σωτήρης Ζαφειρόπουλος, στην αγκαλιά της Extreme Track Days

Στα χρόνια του ’70 ο αναβάτης Αραμπατζής έκανε τη διαφορά, καθώς ήταν ο Θεσσαλονικιός που αμφισβήτησε και κέρδισε την πρώτη γενιά αναβατών του Ελληνικού Μοτοκρός. Αν θυμάμαι καλά, ήταν ο νικητής του πρώτου αγώνα MX που διοργανώθηκε ποτέ στη χώρα μας στο Σχηματάρι. Όμως, πέρα από τις επιδόσεις και τους τίτλους του στις Ελληνικές και Βουλγαρικές πίστες, ο Χρήστος ξεχώριζε τότε για την κουλτούρα, την ευγένεια και τον χαρακτήρα του έξω από αυτές, κάτι που τον βοήθησε σε ρόλο διοργανωτή αγώνων μετά τη λήξη της αγωνιστικής του καριέρας, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80, μία εποχή που οι μοτοσυκλέτες και οι αναβάτες MX βελτιώνονταν χρόνο με τον χρόνο. 

 "ΟΣΟΙ ΟΔΗΓΟΥΝ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑ, ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΝΕΟΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ" - Χρήστος Αραμπατζής

Χρήστος Αραμπατζής και Δημήτρης Διατσίδης χάρηκαν την εμπειρία στην πίστα των Σερρών

Να προσθέσω εδώ κάτι που ίσως συνιστά παραλειπόμενο από τις Σέρρες, αλλά ενδεικτικό της αγωνιστικής στόφας του Χρήστου. Πριν από μερικά χρόνια, ήρθε και οδήγησε στην πίστα ο Τζάκομο Αγκοστίνι, ο μεγαλύτερος ίσως αναβάτης στην ιστορία της μοτοσυκλέτας. Σε ηλικία 77 ετών κι εκείνος τότε. Και ξέρετε τι είπαν δύο σοβαροί άνθρωποι που ήταν παρόντες στο trackday του Ιταλού; Ότι ο Χρήστος γύρισε πιο γρήγορα από τον Ιταλικό Θρύλο. Σκεφτείτε το λίγο αυτό. Το αίμα, λοιπόν, νερό δε γίνεται. Μακάρι, το παράδειγμα του Χρήστου να γίνει ευκαιρία για τη δημιουργία κατηγορίας senior στα ελληνικά trackdays και να βλέπουμε περισσότερους grey riders στις πίστες…_

Το σχετικό άρθρο είναι δημοσιευμένο στο 125ο τεύχος του περιοδικού MOTOGP WORLD, που κυκλοφορεί στα περίπτερα.

Ο Πρόεδρος της πίστας Κωνσταντίνος Μπέγος και ο CEO Βασίλης Κοτέογλου απονέμουν αναμνηστικά στον "Έφηβο 77 χρόνων" Χρήστο Αραμπατζή