Η Qianjiang Motorcycle Group, γνωστή παγκοσμίως μέσω της QJ Motor, αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές δίτροχων οχημάτων στην Κίνα. Η εταιρεία διαθέτει μια τεράστια γκάμα μοτοσυκλετών, πολλές από τις οποίες θυμίζουν έντονα κάποια μοντέλα που ήδη κυκλοφορούν από γνωστούς κατασκευαστές.

Η QJ Motor έχει αποκτήσει τη φήμη ότι αντλεί έντονη έμπνευση από τον ανταγωνισμό της, γεγονός που κάνει τη νέα της πατέντα κάθε άλλο παρά απρόσμενη. Αυτή τη φορά, η εταιρεία κατέθεσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για ένα σύστημα ενεργών αεροδυναμικών πτερυγίων (active winglets) που ελέγχονται από τη μονάδα αδρανειακής μέτρησης (IMU), μια λύση που θυμίζει έντονα την τεχνολογία που παρουσίασε πρόσφατα η CFMoto στη νέα της V4 Superbike.

Πώς λειτουργεί το νέο σύστημα

Σύμφωνα με όσα έχουν γραφεί στην ιστοσελίδα Visordown, η μοτοσυκλέτα που απεικονίζεται στην πατέντα φαίνεται να είναι είτε η SRK 800 RR είτε η SRK 921 RR. Και τα δύο μοντέλα διαθέτουν ήδη σταθερά αεροδυναμικά πτερύγια, τα οποία βοηθούν στη διαχείριση της ροής του αέρα.

Η νέα πατέντα, όμως, προχωρά ένα βήμα παραπέρα. Τα πτερύγια δεν θα παραμένουν σταθερά, αλλά θα συνδέονται με την μονάδα IMU της μοτοσυκλέτας, επιτρέποντάς τους να μεταβάλλουν τη γωνία τους ανεξάρτητα και σε πραγματικό χρόνο.

Με αυτόν τον τρόπο, το σύστημα θα μπορεί να προσαρμόζει συνεχώς την αεροδυναμική συμπεριφορά της μοτοσυκλέτας, ανάλογα με τις συνθήκες οδήγησης και τις κινήσεις του αναβάτη.

Τι πλεονεκτήματα προσφέρει

Η συνεχής μεταβολή της γωνίας των πτερυγίων θα μπορούσε να επηρεάσει σημαντικά τη συμπεριφορά της μοτοσυκλέτας:

• Ταχύτερη και πιο ακριβής είσοδος στις στροφές.

• Μεγαλύτερη σταθερότητα κατά το έντονο φρενάρισμα.

• Καλύτερη κατανομή της κάθετης δύναμης (downforce).

• Μείωση της αεροδυναμικής αντίστασης στις υψηλές ταχύτητες.

• Αυξημένη σταθερότητα στις γρήγορες ευθείες και στις έντονες επιταχύνσεις.

Η λειτουργία τους θυμίζει τα πτερύγια των αεροσκαφών, τα οποία αλλάζουν θέση ώστε να επηρεάζουν τη ροή του αέρα και τη συμπεριφορά στην πτήση.

Από την Formula 1 στους 2 τροχούς

Η ενεργή αεροδυναμική δεν αποτελεί νέα ιδέα. Στην Formula 1 χρησιμοποιούνται εδώ και χρόνια συστήματα που τροποποιούν την αεροδυναμική του μονοθεσίου, μειώνοντας την αντίσταση του αέρα στις ευθείες και αυξάνοντας την κάθετη δύναμη στις στροφές.

Παρόμοιες τεχνολογίες συναντώνται εδώ και δεκαετίες σε supercars, όπως επίσης και σε αρκετά σύγχρονα αυτοκίνητα παραγωγής, όπου τα ενεργά αεροδυναμικά στοιχεία συμβάλλουν τόσο στη βελτίωση των επιδόσεων όσο και στη μείωση της κατανάλωσης καυσίμου.

Στις μοτοσυκλέτες, ωστόσο, η εφαρμογή τους βρίσκεται ακόμη στα πρώτα της βήματα.

Μέχρι σήμερα, μία από τις ελάχιστες μοτοσυκλέτες παραγωγής με ενεργή αεροδυναμική είναι η Moto Guzzi V100 Mandello. Το μοντέλο διαθέτει προσαρμοζόμενα πλαϊνά αεροδυναμικά πτερύγια και ηλεκτρικά ρυθμιζόμενη ζελατίνα, τα οποία μεταβάλλονται ανάλογα με την ταχύτητα και συμβάλλουν στη μείωση της πίεσης του αέρα στον αναβάτη.

Παράλληλα, η CFMoto εξελίσσει το δικό της σύστημα για την κορυφαία V4 SR-RR, η οποία χρησιμοποιεί ηλεκτρονικά ελεγχόμενα μπροστινά πτερύγια που αλλάζουν τη γωνία προσβολής τους σε πραγματικό χρόνο, ανάλογα με την επιτάχυνση, το φρενάρισμα και την κλίση της μοτοσυκλέτας.

Το MotoGP έδειξε τον δρόμο

Η εξάπλωση αυτής της τεχνολογίας δεν είναι τυχαία. Τα τελευταία χρόνια το MotoGP έχει εξελιχθεί σε πεδίο δοκιμών για ολοένα και πιο σύνθετες αεροδυναμικές λύσεις. Κατασκευαστές όπως Ducati, Aprilia, KTM Yamaha και Honda χρησιμοποιούν εξελιγμένα αεροδυναμικά βοηθήματα που αυξάνουν τη σταθερότητα στις επιταχύνσεις, περιορίζουν την ανύψωση του εμπρός τροχού και βελτιώνουν την απόδοση στις στροφές.

Πολλές από αυτές τις τεχνολογίες μεταφέρονται σταδιακά στις μοτοσυκλέτες παραγωγής, όπως είχε συμβεί παλαιότερα με τα ηλεκτρονικά βοηθήματα, τα συστήματα υποβοήθησης αλλαγής ταχυτήτων και τα συστήματα ελέγχου πρόσφυσης.

Το μέλλον των σπορ μοτοσυκλετών

Το μεγάλο ερώτημα παραμένει αν τα ενεργά πτερύγια αποτελούν πραγματική τεχνολογική εξέλιξη ή απλώς ένα ακόμη χαρακτηριστικό που κάνει τις σύγχρονες σπορ μοτοσυκλέτες πιο εντυπωσιακές εμπορικά.

Οι υποστηρικτές της τεχνολογίας θεωρούν ότι τα συστήματα αυτά μπορούν να προσφέρουν σημαντικά οφέλη στην ασφάλεια και στις επιδόσεις, ειδικά όσο αυξάνεται η ισχύς των σύγχρονων superbikes που πλέον ξεπερνούν εύκολα τους 200 ίππους.

Μία μοτοσυκλέτα υψηλών επιδόσεων μπορεί να πλαγιάζει με πολλά χιλιόμετρα σε ανοιχτές στροφές και να ωφεληθεί από την αεροδυναμική, όπως συμβαίνει σε ένα σπορ αυτοκίνητο το οποίο δέχεται διαρκώς κάθετη δύναμη στο δρόμο για να έχει καλύτερο κράτημα. Το αυτοκίνητο μπορεί να ωφεληθεί από μια επιπλέον κλίση στις αεροτομές, αλλά αυτό δεν είναι τόσο απλό να συμβεί και στη μοτοσυκλέτα, καθώς αν αλλάξει η κλίση σε κάθε μικρή αεροτομή ή πτερύγιο προς τα κάτω και όχι προς το πλάι, τότε η συνολική δύναμη δεν είναι κάθετη στο δρόμο αλλά ενεργεί προς το εξωτερικό της στροφής. Έτσι τα αεροδυναμικά βοηθήματα πρέπει να αλλάζουν κλίση προς δύο κατευθύνσεις για να έχουν καλύτερο αποτέλεσμα στην κάθετη δύναμη.

Στο MotoGP εξελίσσεται η αεροδυναμική χωρίς μεταβαλλόμενα πτερύγια. Οι κλίσεις των μοτοσυκλετών είναι μεγάλες και χρησιμοποιείται η δύναμη που παράγεται από την υποπίεση των πλαϊνών τμημάτων των φέρινγκ που έρχονται σε μικρή απόσταση από το έδαφος (ground effect). Σε μοτοσυκλέτες παραγωγής, είναι ασφαλέστερο να υπάρχουν μεταβαλλόμενες αεροτομές για να δουλεύουν σε οποιαδήποτε κλίση.

Από την άλλη πλευρά, αρκετοί αναβάτες υποστηρίζουν ότι η πολυπλοκότητα, το επιπλέον βάρος και το αυξημένο κόστος συντήρησης ίσως να μην δικαιολογούνται για χρήση στον δρόμο.

Είτε αποδειχθούν επανάσταση είτε απλώς μία ακόμη τεχνολογική τάση, όλα δείχνουν ότι η ενεργή αεροδυναμική αποτελεί το επόμενο μεγάλο βήμα στην εξέλιξη των μοτοσυκλετών υψηλών επιδόσεων. Με εταιρείες όπως QJ Motor και CFMoto να επενδύουν ήδη σε τέτοιες λύσεις, είναι πολύ πιθανό μέσα στα επόμενα χρόνια να δούμε ολοένα και περισσότερα μοντέλα παραγωγής να υιοθετούν συστήματα που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν αποκλειστικό προνόμιο της Formula 1 και του MotoGP.