Αποκλειστική συνέντευξη της Μουκλάντα Σαραπούεχ στην Στεφανία Παντελιδάκη κατά τον έκτο γύρο του WorldWCR, στην πίστα της Χερέθ “Ángel Nieto”.

Η Μουκλάντα Σαραπούεχ ή όπως αναγράφεται το όνομα στη γλώσσα της มุกข์ลดา สารพืช είναι μια από τις σημαντικότερες εκπροσώπους του μηχανοκίνητου αθλητισμού γυναικών στην Ασία, γράφοντας μια αγωνιστική πορεία με ιστορικές διακρίσεις και σε μεικτές κατηγορίες.

Δυο από αυτές είναι το 2015, όταν ήταν η πρώτη και μόνη γυναίκα που έχει κατακτήσει τον Τίτλο της κατηγορίας Asia Dream Cup του Asia Road Racing Championship και τρία χρόνια αργότερα, όταν επικράτησε στον εναρκτήριο αγώνα της κατηγορίας Asia Production 250cc, αφήνοντας πίσω της 25 αναβάτες από χώρες όπως η Ιαπωνία, η Ταιβάν, η Μαλαισία, η Ινδονησία και το Βιετνάμ.

Το 2026, η Ταϊλανδή αναβάτρια άνοιξε νέο κεφάλαιο στην καριέρα της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών (WorldWCR) ως έκτακτη συμμετοχή σε όλους τους αγώνες, κατακτώντας δυο τρίτες θέσεις, ως η πρώτη μη Ευρωπαία στο βάθρο, και ολοκληρώνοντας τη σεζόν στην έκτη θέση της γενικής κατάταξης.

Η Σαραπούεχ, στην Αγγλία, μετά την πρώτη επιτυχία της στο WorldWCR

Πίσω όμως από τις διακρίσεις βρίσκεται στην κάθε αναβάτρια και αναβάτη μια διαφορετική ιστορία. Στην περίπτωση αυτή, εκείνη ενός κοριτσιού που πήγαινε κρυφά στις προπονήσεις από την οικογένεια της και χρόνια αργότερα που ταξίδεψε στην Ευρώπη για να διεκδικήσει το βάθρο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

Ένα ταξίδι μακρινό το οποίο επιφέρει πολλές δοκιμασίες και έξω από την πίστα, σαν αυτή που αντιμετώπισε στον τελικό αγώνα του WorldWCR, στην Χερέθ.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της 33χρονης από την Ταϊλάνδη, η στολή της είχε χαθεί και έπρεπε να αγωνιστεί με δανεική, κάτι που είχε προκαλέσει μια παντελώς άβολη κατάσταση για εκείνη. Η διαφορετική εφαρμογή δεν της ταίριαζε, ενώ έπρεπε να καλύψει τους χορηγούς με ταινία. Ευτυχώς, η δική της στολή βρέθηκε λίγο πριν τον αγώνα, όμως ήδη είχε κάνει τις Ελεύθερες Δοκιμές και τις Κατατακτήριες υπό αυτές τις συνθήκες.

Μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται απλά μια ταξιδιωτική αναποδιά, που είναι πιθανό να συμβεί σε όλους. Όμως στον μηχανοκίνητο αθλητισμό που ένα δέκατο του δευτερολέπτου είναι ικανό να καθορίσει ένα σημαντικό αποτέλεσμα, ναι, η παραμικρή λεπτομέρεια έχει σημασία, ακόμη και ως προς τη συγκέντρωση και την άνεση των αγωνιζόμενων.

Το κορίτσι πίσω από τις μοτοσυκλέτες

Σ.Π.: Ήσουν πάντα αθλητικό άτομο, τι ήταν αυτό που σε γοήτευσε στα αθλήματα που δοκίμασες και πώς κατέληξες στους δύο τροχούς;

Μ.Σ.: Έκανα jet ski, kart και wake board. Είχα επιλέξει αυτά επειδή μου αρέσει ο έλεγχος από το τιμόνι και η δύναμη που μου έδιναν στα χέρια. Μου αρέσει γενικά να γυμνάζω τον κορμό και το πάνω μέρος του σώματος και να έχω τον έλεγχο στα χέρια μου. Όταν ήμουν δέκα χρονών, οι φίλοι μου ασχολούνταν με μικρές ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες και το δοκίμασα. Κέρδισα κιόλας στον πρώτο μου αγώνα κάποια χρήματα…πολύ λίγα… άλλα και πάλι κάτι πήρα από αυτό και είδα ότι μπορώ να βελτιωθώ ακόμη παραπάνω και κάπως έτσι συνέχισα!

Σ.Π.: Παράλληλα με τον πρωταθλητισμό επέλεξες να σπουδάσεις Business and Marketing. Πώς προέκυψε αυτή η επιλογή; Χρησιμοποιείς τις γνώσεις των σπουδών σου στην αγωνιστική καριέρα σου;

Μ.Σ.: Στο Πανεπιστήμιο ήθελα κάτι “απλό” λόγω του ότι έκανα και πρωταθλητισμό για να μπορώ να το ισορροπήσω. Το είχα αναφέρει στους καθηγητές μου και με στήριξαν αρκετά. Οπότε είπαμε στο τέλος ότι μπορώ κιόλας να χρησιμοποιήσω ότι έμαθα από τις σπουδές μου μακροπρόθεσμα στην καριέρα μου με τη μοτοσυκλέτα, κάτι που σήμερα όντως αξιοποιώ.  

Στην πίστα του Μιζάνο για πρώτη φορά η Μουκλάντα #12

Καθημερινά εμπόδια που αντιμετωπίζει η Ταϊλανδή αναβάτρια

Σ.Π.: Πώς ήταν για εσένα να μεγαλώνεις στην Ταϊλάνδη και να επιδιώκεις διεθνή καριέρα;

Μ.Σ.: Ήταν λίγο διαφορετικά, αλλά στην Ταϊλάνδη, επειδή μπήκα στο χώρο της μοτοσυκλέτας πολύ νέα, δεν ήξερα αγγλικά. Στο Πανεπιστήμιο ήμουν καλυμμένη, αλλά στα motorsport όλοι μίλαγαν αγγλικά, οπότε άρχισα τα μαθήματα γιατί ήθελα στο μέλλον να φτάσω στο Παγκόσμιο.

Σ.Π.: Πέρα από τη γλώσσα, η μετάβαση από Ασία στην Ευρώπη απαιτεί παραπάνω προσπάθεια;

Μ.Σ.: Ναι η μετάβαση είναι πολύ δύσκολη γιατί είναι διαφορετικά στην Ευρώπη, από τις πίστες μέχρι και το φαγητό! Πρώτη φορά που ήρθα στην Ευρώπη είχα ενθουσιαστεί, είπα «ουάου»! Διαφορετικό φαγητό, πολλές ώρες ταξίδι και στο άθλημα έχουμε διαφορετικό στιλ οδήγησης. Μαθαίνω όμως πάρα πολλά, όταν γυρνάω στην Ταϊλάνδη, κατεβάζω και άλλο τους χρόνους μου γιατί έχω υιοθετήσει χαρακτηριστικά που έμαθα εδώ. Για παράδειγμα στις στροφές, παρατηρούσα τις αναβάτριες πόσο γρήγορα μπαίνουν, εφάρμοσα ό,τι έβλεπα και μετά κατάφερα το ίδιο! Σε κάθε νέα πίστα που πηγαίνω, απλά προσπαθώ συνέχεια να βελτιώνομαι βήμα- βήμα.

Σ.Π.: Αφού αναφερόμαστε στις διαφορές της καθημερινότητας, ας σταθούμε και λίγο στο φαγητό. Τι σου λείπει περισσότερο και πώς το αναπληρώνεις;

Μ.Σ.: Φαντάσου το αγαπημένο μου φαγητό είναι η Ταϊλανδική παπάγια και το πακ πάο, πολύ καυτερά φαγητά. Στην Ευρώπη δεν είναι εύκολο να βρεις τέτοια φαγητά, οπότε πάω στο σούπερ μάρκετ να βρω κάτι που μου ταιριάζει για να μαγειρέψω εγώ. Δεν με πειράζει επειδή θέλω να φάω το φαγητό που μου αρέσει και λατρεύω να μαγειρεύω. Είναι δυο πράγματα που αγαπώ, τα motorsport και το φαγητό. Πρέπει να δοκιμάσεις πακ πάο!

Η απεσταλμένη μας, Στεφανία Παντελιδάκη, με την Μουκλάντα Σαραπούεχ

Η πρώτη δοκιμασία ήταν το μυστικό από τη μητέρα της

Σ.Π.: Γιατί χρειάστηκε να κάνεις κρυφά προπόνηση;

Μ.Σ.: Το κράτησα μυστικό στην αρχή από τη μητέρα μου γιατί πάντα μου έλεγε πόσο πρέπει να προσέχω. Όταν της ανέφερα ότι μου αρέσουν τα motorsport με ρώτησε κατευθείαν «μα γιατί αυτό;! Όχι!» Δεν μπορούσα να μην ξανά πάω προπόνηση, φυσικά, οπότε επέστρεψα δυο εβδομάδες αργότερα αλλά κρυφά. Είχα πει στα άτομα στην πίστα ότι δεν πρέπει να μαθευτεί και αυτό συνέχισε για έναν ολόκληρο χρόνο. Δεν γύρναγα τίποτα σπίτι, άφηνα τα πάντα στη σχολή, το κράνος, τη στολή, τις μπότες μαζί με τη μοτοσυκλέτα για να μη τα δει.

Σ.Π.: Έπειτα, να φανταστώ, το ανακάλυψε;

Μ.Σ.: Ανακάλυψε την αλήθεια ένα μήνα μετά τον πρώτο μου αγώνα, επειδή εξαφανιζόμουν πολύ και μια μέρα μου έδειξε ένας φίλος ότι είχε έρθει η μητέρα μου να με βρει στην προπόνηση και μου είπε να πάμε κατευθείαν σπίτι... Κάτσαμε ώρες και συζητάγαμε. Της εξήγησα, για να ηρεμήσει, πόσο αγαπάω αυτό το άθλημα, τον μοτοσυκλετισμό και την ταχύτητα, ότι θέλω να συνεχίσω και να γίνω καλύτερη.

Μετά ήρθε να με δει σε έναν αγώνα, είδε πόσο ασφαλής είμαι με όλον τον εξοπλισμό που φοράμε, γιατί το άγχος της ήταν η ασφάλεια μου. Ύστερα από αυτό ήταν εντάξει με τη μοτοσυκλέτα και το αγάπησε και εκείνη.

Σ.Π.: Είχες αναφέρει ότι επέλεξες το νούμερο 44, λόγω της μητέρας σου;

Μ.Σ.: Πρώτα είχα το 27 στο Πρωτάθλημα Ταϊλάνδης αλλά δεν είχε πάει καλά αυτή η χρονιά, οπότε όταν γύρισα σπίτι λέω στη μητέρα μου «44 δεν είσαι φέτος;» «Ναι 44» και κάπως έτσι, με αυτή τη μικρή κουβέντα, το αποφάσισα. Εν τέλει κέρδισα το Πρωτάθλημα και μετά χρησιμοποιούσα παντού το 44, μου έφερνε τύχη ο αριθμός της μητέρας μου!

#44 Η Μουκλάντα με τον τυχερό αριθμό της

Σ.Π.: Δεν είναι στην Ταϊλάνδη ο αριθμός που συνδέεται με την κακοτυχία; Εμείς έχουμε το 13.

Μ.Σ.: Κανονικά ναι… αλλά δεν μου δημιούργησε ποτέ πρόβλημα αυτό! Δυστυχώς φέτος, δεν ήταν ελεύθερο στο WorldWCR και χρησιμοποίησα το 12, ήταν το νούμερο πάνω στο αμάξι μου... Πάντα θέλω να συνδέω τους αριθμούς μου με κάτι από τη ζωή μου.

Οι πρώτες μικρές απολαβές από κάτι που αγαπάμε, είναι μια ανεξίτηλη ανάμνηση όχι απολογισμός, όμως για την Μουκλάντα ήταν και μέσο οικονομικής ανεξαρτησίας

Σ.Π.: Η πρώτη σου επαφή με τους αγώνες, συνοδεύτηκε και με οικονομική ανταμοιβή. Ήταν τα πρώτα χρήματα που έβγαλες γενικά; Θυμάσαι τι έκανες όταν τα πήρες στα χέρια σου;

Μ.Σ.: Ναι ήταν τα πρώτα λεφτά που έβγαλα! Ήταν περίπου 20 ευρώ, δεν θυμάμαι δυστυχώς τι έκανα με αυτά αλλά είχα ενθουσιαστεί, δεν το περίμενα!

Σ.Π.: Μεγαλώνοντας έβγαζες περισσότερα baht και βοήθησες την οικογένεια σου. Πώς εξελίχθηκε αυτό και ήταν δική σου απόφαση;

Μ.Σ.: Στα 14 μου χρόνια εισέπραττα ακόμη παραπάνω και μπορούσα να πω στη μητέρα μου ότι δεν χρειαζόταν πλέον να μου δίνει χρήματα. Με υποστήριζε η ομάδα μου και βγάζαμε όλοι χρήματα. Στα 20 μου μπορούσα πλέον να της πω ότι θα τη στηρίζω εγώ! Ήταν δική μου απόφαση, ήθελα να βοηθήσω την οικογένεια μου. Δεν ήταν κάτι που με έκανε να πω ότι μεγάλωσα πιο γρήγορα, ήθελα πολύ να το κάνω.

Σ.Π.: Ποια ήταν η δική σου εμπειρία με τους χορηγούς/ομάδες από τα πρώτα χρόνια;

Μ.Σ.: Από το 2014 συνεργαζόμουν με την Honda και είχα τη στήριξη της για πολλά χρόνια, μέχρι το 2023. Όμως φέτος, έπρεπε να ακολουθήσω διαφορετική διαδρομή επειδή ήθελα να συμμετάσχω στο Παγκόσμιο, όπου κατασκευαστής ήταν η Yamaha. Υπέγραψα μονοετές συμβόλαιο με την EEST NJT Racing και κάθε φορά που χρειάστηκα χορηγό, κάθε φορά που χρειάστηκα βοήθεια ο κύριος Μπομπ [Ρόμπερτ Τζέιμς «Μπομπ» Ντέιβιντσον - Ιδρυτής EEST NJT], η ομάδα μου και η μάνατζερ μου ήταν εκεί.

Σ.Π.: Στην καριέρα σου έχεις καταγράψεις ιστορικές πρωτιές ως η πρώτη γυναίκα. Πώς εξελίσσεται η παρουσία αναβατριών στην Ταϊλάνδη μετά από εσένα;

Μ.Σ.: Στην Ταϊλάνδη οι γυναίκες αναβάτριες είναι πολύ λίγες. Στην αρχή όταν ξεκίνησα δεν υπήρχε καμία αγωνιζόμενη και γενικά στον χώρο του μηχανοκίνητου αθλητισμού υπάρχουν λιγότερα άτομα από ότι στην Ευρώπη. Πιστεύω όμως ότι αυτό θα αλλάξει, γιατί τώρα είναι η αρχή, εγώ έκανα την αρχή. Ελπίζω και πιστεύω ότι θα δούμε περισσότερες Ταϊλανδές στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.   

Το WorldWCR και το μέλλον της

Σ.Π.: Πώς προέκυψε η συμμετοχή σου στο WorldWCR και στο Ισπανικό Πρωτάθλημα;

Μ.Σ.: Ο κύριος Ντέιβιντσον, ήθελε μια Ταϊλανδή αναβάτρια να μετακομίσει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και το μου το ζήτησε. Συζητήσαμε και τον ρώτησα αν πιστεύει σε εμένα, μου είπε ότι πίστευε και μου έδειξε όλους τους θαυμαστές από την Ταϊλάνδη. Οπότε εγώ ήθελα να το αποδείξω κιόλας, να πιέσω, να τα καταφέρω για να φέρω ένα Κύπελλο για εκείνον και για τα άτομα που με υποστήριξαν. Στο Ισπανικό Πρωτάθλημα, ESBK, αγωνίζομαι στην κατηγορία Yamaha R7 μόνο για επιπλέον προπόνηση.

Σ.Π.: Πώς αξιολογείς την πρώτη σου χρονιά στο WCR;

Μ.Σ.: Στην αρχή δεν ξεκίνησα καλά στο Πορτιμάο, ο κος Ντέιβιντσον ήταν πολύ υπομονετικός, γιατί δεν ήταν καθόλου εύκολο για εμένα, αλλά το απολάμβανα και δεν τα παράτησα. Οπότε φτάσαμε να κερδίζω δυο Κύπελλα στην Ιταλία και στην Αγγλία. Αυτός ο χρόνος, δηλαδή, είναι επιτυχημένος και για εμένα και για τον κο Ντέιβιντσον. Στην Αγγλία είχαν έρθει ακόμη και οι θαυμαστές στην πίστα, πόσο ωραίο ήταν που βλέπαμε τη σημαία της Ταϊλάνδης και στο βάθρο και στο κοινό.  

Η Μουκλάντα υποκλίνεται στο κοινό και στη σημαία της

Σ.Π.: Στο παρελθόν είχες αναλάβει και τον ρόλο της προπονήτριας. Ποια η σχέση σου τώρα με την προπονητική;

Μ.Σ.: Πλέον δεν προπονώ άλλους αναβάτες. Τώρα δέχομαι εγώ προπόνηση και βοήθεια ιδίως από τον Σόμκιατ Τσάντρα στους αγώνες. Στην Ταϊλάνδη ο Σόμκιατ είναι κάτι σαν σούπερ ήρωας, με την εμπειρία του και στο MotoGP, ξέρει ακριβώς τι να μου πει. Μελετάμε μαζί κάθε πίστα και μου εξηγεί τι πρέπει να προσέχω σε κάθε στροφή. Με έχει βοηθήσει πολύ!

Σ.Π.: Κοιτάζοντας πίσω, τι σου έχει προσφέρει ο μηχανοκίνητος αθλητισμός αλλά τι σου έχει στερήσει;

Μ.Σ.: Δεν μου έχει «πάρει» τίποτα, μόνο μου έχει δώσει! Ο μηχανοκίνητος αθλητισμός μου έχει δώσει ό,τι πάντα ήθελα, δεν ξέρω πως να το πω, είναι η ζωή μου. Είναι το παρελθόν μου και είναι και το μέλλον μου, ο μοτοσυκλετισμός ως Ταϊλανδή αναβάτρια, μου έχει δώσει πολλά. Δεν θα πεθάνει ποτέ αυτό που νιώθω για τον μηχανοκίνητο αθλητισμό!

Στην Χερέθ, η Μουκλάντα χρειάστηκε να δανειστεί μια στολή για να συνεχίσει την προσπάθεια της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Πριν από περίπου είκοσι χρόνια, έκρυβε τη δική της για να μπορεί να προπονηθεί. Δυο διαφορετικά κεφάλαια της αγωνιστικής της πορείας συνέθεσαν μια παράδοξη αντίθεση αλλά και ομοιότητα, με το ένα να αντιπροσωπεύει το πρώτο κομμάτι του παζλ, ενώ το άλλο συμπλήρωσε αυτό που έχει φτάσει σήμερα, να μάχεται με αναβάτριες από όλον τον κόσμο.